Een renteloze lening van de werkgever biedt werknemers een voordeel, maar dit heeft fiscale gevolgen. Dit voordeel kan de werkgever onderbrengen in de vrije ruimte van de werkkostenregeling. In dit artikel leest u meer over de mogelijkheden, voorwaarden en fiscale aspecten van zo’n lening.
Een renteloze lening van de werkgever is een geldbedrag dat een werknemer van de werkgever ontvangt. De werknemer heeft de verplichting om dit bedrag binnen een afgesproken termijn terug te betalen. Werkgevers kunnen een renteloos voorschot of een renteloze lening verstrekken.
Een werkgever mag een renteloze lening verstrekken aan een werknemer. Dit is alleen mogelijk als werkgever en werknemer daadwerkelijk een lening overeenkomen. Het rentevoordeel van zo’n lening wordt gezien als loon en hoort bij het belastbare loon van de werknemer. De werkgever moet het rentevoordeel tot het loon van de werknemer rekenen en rekening houden met een belast loonvoordeel.
Het rentevoordeel van een renteloze lening aan een werknemer kan worden aangewezen in de vrije ruimte van de werkkostenregeling (WKR). De werkgever kan deze vrije ruimte gebruiken voor dit rentevoordeel. Een werkgever kan belastingvrij een renteloze lening verstrekken voor een beperkt aantal zaken.
Een renteloze lening van de werkgever werkt als een geldbedrag dat u van uw werkgever ontvangt. De ontvanger dient het geleende bedrag binnen een overeengekomen termijn terug te betalen. De wet voorziet in een regeling voor dit type leningen.
Een werkgever mag een renteloze lening aan een werknemer verstrekken. De totstandkoming hiervan vereist een concrete leenovereenkomst tussen beide partijen. Het rentevoordeel van zo’n lening leidt tot een belast loonvoordeel voor de werknemer. De werkgever moet dit rentevoordeel tot uw loon rekenen.
Het rentevoordeel kan de werkgever aanwijzen in de vrije ruimte van de werkkostenregeling (WKR). De werkgever kan deze vrije ruimte gebruiken voor het rentevoordeel van een personeelslening. Voor een beperkt aantal zaken kan de werkgever de lening belastingvrij verstrekken. Een renteloze lening voor de eigen eerste woning kan de werkgever zelfs vrij van loonheffingen verstrekken.
De fiscale behandeling van een renteloze lening door de werkgever draait om het rentevoordeel. Dit voordeel wordt in principe gezien als belastbaar loon voor de werknemer. De werkgever kan dit rentevoordeel echter aanwijzen als eindheffingsloon binnen de vrije ruimte van de werkkostenregeling (WKR), waardoor het belastingvrij kan zijn. De lening zelf leidt niet tot belastingheffing, maar de niet in rekening gebrachte rente wel. Dit heeft gevolgen voor de loonadministratie en de belastingaangifte van de werknemer.
Het rentevoordeel van een renteloze lening is in principe belastbaar loon voor de werknemer. De werkgever kan dit voordeel aanwijzen als eindheffingsloon, waardoor het belastingvrij kan zijn. Als het rentevoordeel van een renteloze lening hoger is dan de jaarlijkse vrijstelling, kan dit leiden tot schenkbelasting. Dit geldt wanneer de Belastingdienst het voordeel als een schenking ziet en het bedrag boven de vrijstelling uitkomt. Rentevoordeel dat tot belastbaar loon is gerekend, mag u ook aftrekken. Dit is een belangrijk punt voor uw belastingaangifte.
Voor renteloze leningen van de werkgever bestaan specifieke vrijstellingen, vooral voor de aanschaf van (elektrische) fietsen en scooters. Het rentevoordeel voor leningen voor een (elektrische) fiets of elektrische scooter wordt op nul gesteld. Dit betekent dat een belastingvrije renteloze lening mogelijk is voor de aanschaf van deze vervoersmiddelen. Het rentevoordeel bij personeelsleningen voor een (elektrische) fiets of scooter mag op nihil worden gewaardeerd, vaak via de cafetariaregeling. Het rentevoordeel hoeft dan niet tot het loon te worden gerekend. De werkgever kan zo een belastingvrije renteloze lening verstrekken voor de aanschaf van deze vervoersmiddelen. Volgens de Belastingdienst valt het rentevoordeel van een personeelslening voor een (elektrische) fiets of elektrische scooter onder nihilwaardering binnen de werkkostenregeling. De werknemer geniet dit rentevoordeel belastingvrij, omdat het rentevoordeel op nul wordt gewaardeerd. Meer informatie hierover vindt u op de website van de Belastingdienst.
De Werkkostenregeling (WKR) stelt werkgevers in staat om onbelast vergoedingen, giften of beschikbaarstellingen aan werknemers te bepalen. In 2026 biedt de WKR de mogelijkheid om onbelaste vergoedingen en cadeaus aan werknemers te geven. Werkgevers bepalen zelf welke voorzieningen zij onbelast aan werknemers geven.
De WKR werkt met een ‘vrije ruimte’. Dit is het bedrag dat een werkgever onbelast mag besteden. De vrije ruimte maakt het mogelijk werknemers te belonen met vergoedingen of cadeaus zonder loonheffingen.
De vrije ruimte is een percentage van het totale fiscale loon van alle werknemers samen. In 2026 bedraagt de vrije ruimte 2,00% over de eerste €400.000 van de fiscale loonsom. Over het meerdere geldt een percentage van 1,18%.
De vrije ruimte wordt ieder jaar opnieuw vastgesteld en geldt per jaar. Een ongebruikt deel van de vrije ruimte kan niet worden meegenomen naar het volgende jaar. Bestedingen boven de grens van de vrije ruimte resulteren in 80% belasting, de zogenaamde eindheffing. Deze eindheffing mag ook op concernniveau worden berekend. Meer informatie hierover vindt u op de website van de Belastingdienst.
De voorwaarden van een renteloze lening van de werkgever moeten zakelijk en marktconform zijn. Zakelijke voorwaarden houden in dat er rente wordt gerekend, en omvatten onder andere een inkomenseis, vermogenstoets, borgstelling, hoogte van de rente en aflossingsafspraken. Dit is belangrijk om te voorkomen dat de Belastingdienst de lening als schenking ziet.
Alle afspraken over de lening moeten schriftelijk worden vastgelegd in een leningsovereenkomst. Hierin staan de details over de rente en de aflossingstermijn. Meer over de documentatie en de afspraken over duur, hoogte en terugbetaling leest u in de volgende secties.
De vastlegging van een renteloze lening van de werkgever moet altijd schriftelijk gebeuren. De lening en de voorwaarden legt u vast in een leningsovereenkomst, zoals de Belastingdienst aangeeft. Dit voorkomt onduidelijkheid en fiscale problemen.
Een onderhandse akte moet details bevatten over de looptijd en de regeling voor aflossing. Bij een notariële akte voor een lening is informatie over de looptijd en hoe de aflossing is geregeld verplicht. Het vastleggen van de aflossing omvat het specificeren van de looptijd en de uiterste terugbetalingsdatum.
De duur, hoogte en terugbetalingsafspraken van een renteloze lening van de werkgever moeten duidelijk worden vastgelegd. Een goede leningsovereenkomst bevat afspraken over het geleende bedrag, de looptijd en de rente. Ook de manier van aflossen en het terugbetalingsschema zijn belangrijke onderdelen.
U legt in de overeenkomst vast wat er gebeurt als terugbetalen niet lukt, en wat de gevolgen zijn van (tussentijdse) opzegging of vervroegd aflossen. Volgens de Belastingdienst moeten afspraken over terugbetaling specificeren of de rente maandelijks of jaarlijks wordt betaald, en of dit vooraf of achteraf gebeurt. Daarnaast moet het bedrag dat per termijn wordt betaald, worden gespecificeerd.
Het rentevoordeel van een renteloze lening van de werkgever wordt berekend door een marktconform percentage van het geleende bedrag te nemen. Dit percentage wordt ook wel de normrente genoemd. De normrente voor 2025 is bijvoorbeeld 6 procent.
Als u toch rente betaalt, trekt u dit betaalde bedrag af van het marktconforme rentebedrag. Het verschil is dan het uiteindelijke rentevoordeel. Dit voordeel is in principe belastbaar loon.
Een renteloze lening van de werkgever is niet de enige optie; er zijn diverse alternatieven beschikbaar. Een laagrentende lening van de werkgever is een alternatief, waarbij het verschil tussen de normrente en het lagere percentage tot het loon moet worden gerekend. Het rentevoordeel wordt bepaald op basis van de normrente, die voor 2025 bijvoorbeeld 6 procent bedraagt. Andere personeelsleningen van de werkgever, niet specifiek voor een fiets of eigen woning, zijn ook alternatieven waarbij het rentevoordeel belast is. Een personeelslening voor een eigen woning is een alternatief waarbij de kosten die aan de lening zijn verbonden belast zijn. Hierbij mag het rentevoordeel inclusief kosten niet als eindheffingsloon worden aangewezen als de rente aftrekbaar is in de inkomstenbelasting. Daarnaast kan de Werkkostenregeling (WKR) ook worden gebruikt om belastingheffing op niet-geheven rente voor rekening van de werkgever te nemen.
Laagrentende leningen zijn, net als renteloze leningen, een instrument voor financiële ondersteuning. Ze worden vaak gebruikt om kinderen door ouders financieel te ondersteunen. De niet in rekening gebrachte rente vormt loon voor de werknemer, tenzij de werkgever dit aanwijst als eindheffingsloon binnen de vrije ruimte van de werkkostenregeling. Een renteloze lening is er bijvoorbeeld voor VvE-leden met een laag inkomen. Dit toont aan dat deze leningen breder inzetbaar zijn dan alleen binnen de werkgever-werknemer relatie.
Werkgevers kunnen personeelsvoordelen, zoals het rentevoordeel van een renteloze lening, aanwijzen als eindheffingsloon. Dit brengen zij ten laste van de vrije ruimte van de werkkostenregeling (WKR). De werknemer geniet dit rentevoordeel belastingvrij als het binnen de vrije ruimte valt. De werkgever betaalt geen belasting als het totaal aan vergoedingen de vrije ruimte niet overschrijdt. Overschrijdt de werkgever de vrije ruimte, dan betaalt deze 80% eindheffing over het meerdere.
Let op: het rentevoordeel van een personeelslening voor een eigen woning waarvan de rente aftrekbaar is, mag niet als eindheffingsloon worden aangewezen. Dit kan nooit in de vrije ruimte van de WKR worden ondergebracht. Voor een lening voor een (elektrische) fiets of elektrische scooter geldt een nihilwaardering. Dit betekent dat het rentevoordeel niet ten koste gaat van de vrije ruimte, ook niet binnen een cafetariaregeling.
De beschikbare informatie richt zich op renteloze leningen van werkgevers aan werknemers en de fiscale gevolgen daarvan. Voor ondernemers die een bedrijfsovername overwegen met interne leningen, zijn de fiscale en juridische aspecten vaak complexer en minder eenduidig dan bij leningen tussen werkgever en werknemer. Het is daarom raadzaam om gespecialiseerd advies in te winnen. De fiscale en juridische kaders voor dergelijke constructies kunnen aanzienlijk verschillen per situatie en vereisen maatwerk.
Een renteloze lening van de werkgever is niet altijd volledig belastingvrij. Het rentevoordeel van een lening bij de werkgever hoort bij het belastbare loon. Dit rentevoordeel kan worden aangemerkt als belast loon in natura. Het is in beginsel belast voor loonbelasting en premies werknemersverzekeringen. Een renteloze of laagrentende personeelslening leidt tot een belast loonvoordeel voor de werknemer. De werkgever mag een renteloze lening verstrekken aan een werknemer, maar moet rekening houden met dit belastbare loonvoordeel. Werkgevers kunnen geen renteloze leningen verstrekken zonder hier rekening mee te houden.
Een vrijstelling voor een renteloze lening van de werkgever geldt wanneer deze wordt gebruikt voor de aanschaf van een fiets, elektrische fiets of elektrische scooter. Volgens de Belastingdienst is een renteloze lening voor een fiets van de zaak belastingvrij. Dit komt doordat het rentevoordeel voor dergelijke leningen op nihil wordt gesteld conform de werkkostenregeling (WKR). De werkgever mag de rente op deze lening op nul stellen, waardoor het rentevoordeel niet tot het belastbare loon van de werknemer hoeft te worden gerekend. Een werknemer kan de onbelaste reiskostenvergoeding voor woon-werkverkeer gebruiken om de renteloze lening voor de fiets af te lossen. Dit kan ook plaatsvinden binnen een cafetariaregeling.
Kwijtschelding van een renteloze lening kan zonder directe fiscale gevolgen voor de werknemer plaatsvinden. Dit voordeel behoort in principe tot het loon van de werknemer op het moment dat het voordeel wordt genoten. De werkgever kan de kwijtschelding echter aanwijzen als eindheffingsloon en ten laste brengen van de vrije ruimte binnen de werkkostenregeling (WKR). Zolang het totaal aan vergoedingen de vrije ruimte niet overschrijdt, betaalt de werkgever hierover geen belasting. Overschrijdt de kwijtschelding de vrije ruimte, dan betaalt de werkgever 80% eindheffing over het bedrag waarmee de vrije ruimte wordt overschreden. Deze regeling geldt ook voor leningen die vóór 2023 zijn aangegaan. Let op: kwijtschelding kan in sommige gevallen ook als een schenking met fiscale gevolgen worden gezien.
Om een renteloze lening in de loonadministratie te verwerken, moet u eerst het rentevoordeel bepalen. Dit voordeel berekent u met een marktconform percentage van het geleende bedrag. Voor 2025 is de normrente hiervoor 6 procent. Eventueel betaalde rente trekt u af van dit marktconforme rentebedrag.
De werkgever moet het berekende rentevoordeel tot het loon van de werknemer rekenen. In principe moet de werkgever hierover loonbelasting inhouden. Een uitzondering geldt voor leningen voor een eigen woning; hiervoor moet de werkgever altijd loonbelasting inhouden.
U hoeft geen loonbelasting in te houden als het rentevoordeel wordt aangewezen in de vrije ruimte van de werkkostenregeling. De aangifte van het rentevoordeel hangt af van de aflossingsafspraken. Als de werknemer maandelijks aflost, moet het rentevoordeel maandelijks worden aangegeven. De werkgever moet het rentevoordeel doorlopend in aanmerking nemen, maar mag het ook in de heffing betrekken bij het einde van het kalenderjaar of de dienstbetrekking.
Een werkgever mag in principe geen renteloze lening verstrekken aan een werknemer zonder fiscale gevolgen. Er moet rekening worden gehouden met een belast loonvoordeel voor de werknemer. Naast de fiscale aspecten brengt lenen bij de werkgever ook sociale risico’s en financiële complicaties met zich mee, zoals mogelijke wrijving op de werkvloer of problemen bij het beëindigen van de dienstbetrekking. De Belastingdienst stelt dat het rendement dat de werkgever nastreeft, moet corresponderen met het risico dat hij op de vordering loopt.
Het berekende rentevoordeel kan worden opgevangen door gebruik te maken van de vrije ruimte binnen de werkkostenregeling (WKR). Hierdoor kan de fiscale impact voor de werknemer worden beperkt. Bovendien zijn de regels voor consumentenkrediet niet van toepassing op dergelijke leningen, mits deze als nevenactiviteit worden verstrekt.
Een werkgever mag sinds 2016 niet meer renteloos geld lenen aan een werknemer. Het voordeel van een personeelslening met minder dan marktconforme rente moet als loon worden gezien. Dit rentevoordeel kan worden aangemerkt als belast loon in natura, waarover loonheffingen verschuldigd zijn. Het rentevoordeel is anders als het wordt aangewezen als eindheffingsloon. U leest meer over de fiscale aspecten op renteloze lening verstrekken.
De regels voor consumentenkrediet zijn niet van toepassing op een renteloze lening die een werkgever als nevenactiviteit verstrekt. Hierdoor hoeft een informatieverplichting niet te worden voldaan als de lening onder de werkgeversuitzondering valt. Wel moet de leningsovereenkomst afspraken bevatten over aflossing, zekerheid, verrekening met salaris, een regeling bij vertrek en mede ondertekening door een partner.